Ратко спусти дете с крила, нагло устаде, журно крочи вратима, у намери да одмах извиди целу ову ствар, да кривца строго казни, да нареди да се деца још ове вечери одвоје да не спавају с фрајлом, а њу можда одмах да најури. Али на прагу се сретне са својим пашанцем, Растиславом, и чисто се сударише.

— Е, е, куда си ти тако нагао, као да те неко гони? — рече Растислав ступајући у собу.

— Гони, те још како ме гони! И то знаш ко? Ево овај чварак овде. Да се скамениш какве ми је ствари мало час испричао; то је просто ужас! И каква ти чудовишта ми не хранимо за нашим рођеним столом; то је просто отров за децу! И то није само случај код мене; не бој се. Уверен сам да то исто ради и твоја каћиперка и све остале њене друге — поче Ратко ватрено. Но Растислав рече да се умири и да остави ту ствар за доцније, сад имају друга посла.

Ратко отправи дете на поље да се игра, зазвони и поручи каву, и разговор између њега и Растислава брзо се отпоче.

Предмет разговора били су конзервативци и њини покушаји, да се додворе кнезу и да дочепају власт у своје руке. Растислав је био мишљења, да је опасност велика и да против конзервативаца треба употребити последње средство.