код ње је био још веома жив, осећај жаљења. Она не би могла дати рачуна за што и како, али она је сад веровала у оне отоичње страшне речи кнежеве; веровала је и жалила га.

— Ја сам грешник. Нисам требао правити такве шале. — рече кнез понова.

— То није шала — прошапута Каја тужно и махну главом.

— Дакле ти нешто знаш? — упита кнез.

— Не; не знам ништа, али осећам, осећам! Ту има жалосне истине..

Баш у тај мах на супротним вратима указа се пуковник Врбавац. Ушав у дворану, он је корачао полако поред гомилица, што су овде онде разговарале, а изгледало је као да очима некога тражи. И доиста, дошав на сред дворане, он угледа кнеза и Кају у углу, готово сасвим заклоњене цвећем и приђе им брзим корацима.

— Домаћице, где си ти? — рече пуковник као мало прекорно у шали. — Давно је већ време да се служи кава. Но видећи жену бледу и малаксалу Врбавац је запита чисто забринуто: — Шта је теби? Тако си бледа.

- Глава ме боли — рече Каја слабим гласом и прислони шаку на чело.

— Баш јој сад говорим да оде у собу да мало одахне — рече кнез прилично збуњен.