- Е, мој, господине капетане, кад ви као ви као власт ни у екватор верујете, онда ћемо далеко отићи. Екватор признају најбољи људи на свету из свију земаља, из свију народа, а то се нашао да не верујеш! И шта смо ми, од најмањег до највећег, спрам екватора.

И ту ти онда мој уча разврзе хвалити екватор, и цело вече само је о томе говорио. Најпосле, полазећи кући, он се још једном грохотом насмеја и подругљиво рече капетану:

- И ти г. капетане, баш не верујеш у екватор, па то ти је! - и кикоћући се он оде кући.

Увређен оваким понашањем учитељевим, капетан оде и одмах још те исте вечери напише г. министру опширан извештај, управо тужбу на учитеља, у којој је, између осталога, стојало и ово: „И тако је наш учитељ цело боговетно вече хвалио само екватор и доказивао да смо сви ми, па и сам наш владалац управо ништа спрам тог екватора.“

„Оно истина, тај екватор може бити и највећи мислилац на свету, али свакојако ја опет за то мислим, да је то велеиздајство хвалити туђега владаоца екватора у нашој рођеног земљи, код нашега живога господара, па још говорити, да сви ми, па и наш господар, нисмо ништа према том његовом хваљеном екватору.“