— Чуо сам још нешто, али то не верујем. Кажу да ви знате некакав сок од кога ваља метути у воду, којом се човек умива, само десетак капљица, па кад се човек после тим умије, он с почетка ништа не осећа, а после 2 3 дана по лицу му искоче грдни лишајеви, и то неће нигде на другом месту, но само по лицу, по носу, око очију и усана, тако, да женским опадну веђе, а мушкима и обрве и бркови.

Ката се насмеши. Она се у тај мах сетила једног Црногорца, стражара, великог женкароша и великог кицоша, који се особито поносио својим крупним, црним брковима, сетила га се како је једном скоро пуно по године дана ишао с једним ушиљеним брком, и како је смешан, чисто разрок изгледао с тим једним брком. Други, наравно, био је опао.

— Је л те да то не може бити?

— Па бива, милостиви господине, бива! Има доста ствари од којих се човек може олишавити. То није ништа чудно.

— Хм! дакле и то знате. То ви онда, богме, много знате. Више но какав професор медецине, или најбољи апотекар. Те ствари, како што дејствује, и какав је сок од које траве, то би требали да знаду апотекари, или можда и ботаничари. Али откуда све то можете ви знати?

- О, милостиви господине, жив човек свашта научи; човек често и од стоке по нешто