о празним рукама. О. Теофан бѣше се тако пожурио, да га нико није мого стићи.

Кад дође у Карловце, чује да ексцеленција није ту него у Н. Саду.

Ми смо више пута употрѣбили рѣч ексцеленција, а незнамо, да ли наши читаоци знаду управо, ко је то.

У оно врѣме био је србски митрополит у Карловци једини, коме је тај наслов припадао, па је тако тај наслов значио управо што митрополит.

Но у врѣме наше приповѣтке није било митрополита. Митрополит Станковић бијаше умро, а митрополију је администрирао бачки епископ Хранислав.

У овом дакле случају био је ексцеленција управо администратор митрополије, премда му та титула по праву није пристојала.

Тражећи ексцеленцију, тражио је о. Теофан епископа Хранислава, пак чувши, да је у Н. Саду, преноћи у Карловци, а сутра рано похита у Н. Сад.

У Н. Саду имао је о. Теофан рођака, и тако се смѣсти код њих, док се састане са адвокатом и док га овај научи, шта трѣба да ради и како да говори.

У Н. Саду је у оно врѣме био између других адвоката и Печеновић.