оклопници с лаком кацигом на шиљак, над кацигом окреће се глава од курјака, те по томе зламењу позна се да је чета српскога чеоника Вукашина. — Лукарић скочи с коња, а у исто доба и Мрњачевић, па један другому пружи јуначку десницу и целивају се у лице до три пута, тада се, као браћа, најприје упитају за јуначко здравље. Властелин ће, а држи Вукашина за десницу: — „Добро нам дошао, дични јуначе, војводо уз царево кољено! Дубровник те срдачно сусрета и весели се, да те прими као милога госта!“ — А Вукашин: „Нема ти до братске љубави, Бог уздржао и наспорио у свему славнијем нашијем рођацима — Дубровчанима! “ — Окроче ти обадвојица добре коње, па ти крену први успоредо низ Босанку на Плоче. Ту ће на сусрет српскому чеонику неколико властеле, пучана и друге чељади. Свак радосно га дочекује, каонути првога војводу у цара Душана. Пред двором ступи преда њ, уз поздраве, и сам кнез, па га уведе у вијећницу, а Вукашин овако му каже: — „Срдачни поздрав властели љубљенога града Дубровника од стране честитога ми господара и цара, те се весели, да колико прије ступи као пријатељ у овај љубљени град! — По тому се упути с првом властелом по Дубровнику, да се нагледа града,