Душан!“ — У то ти ступи на врата Николица Маринов и води испод руке Пера Лолића, пјана као чеп. Заупиће Николица: — „Живјела наша!..“ — „Која наша, смео те велики петак?“ — „Живјела наша Млетачка...“ - „Не Млетачка, цркнуо!“ — „Живјела наша Угарска! Наша Дубровачка!“ — Сви навале на Николицу, а он не зна на коју ће страну, којему ли се царству привољети, но се окреће, али Перица одвали промуклијем гласом, а шебеће и тресе се као трстика од пусте палинке: — „Жииивјела наша Угарска!“ — Тиснуће их из товјерне Радован бачвар: — „Живјела наша српска, живио цар Душан!“ Прихватиће Милан теклић: — „Живио Дубровник!“ На то ће сва дружина: „Живио!“ — Перица ће уз то испред врата, а једва се држи Николе: —- „Жииивјела Угарска и њезина правааа...“ Кума га Богиша полије каблићем воде, а Перица исто урличе; но ето ти содата и одведу га с ону страну дубровачке... каонути што није при себи. — Доброје Шкоротић приступи к Милгосту и каже му: „Ово ти је попара Домањина, а ти то најбоље знаш!..“ — На то ти за боље одврати Милгост: — „Живио цар Душан, живио Дубровник!“ — Одврне сложно дружина: „Живио!“ — Цанканар рече Милгосту: — „Не смије се,